Ingedeeld onder: recensies | Tags: l'instinct de mort, public enemy number one (part 1), recensie
Hij staat al een tijdje online, maar wil toch de traditie hoog houden en ook deze recensie op m’n blog zetten. Buiten dat… Warm hè?
Is de verfilming van de autobiografie van de grootste Franse crimineel ooit, Jacques Mesrine, net zo slecht als hijzelf of hebben ze er wat moois van weten te maken?
In de jaren ’70 werd de Franse gangster Jacques Mesrine uitgeroepen tot staatsvijand nummer één. Public Enemy Number One (Part 1) vertelt het levensverhaal van Mesrine tot dàt moment.
Het begon zo hoopvol, maar al gauw bleek het niet een bijster inspirerende film te zijn. Overigens was de film van later die avond, The Brothers Bloom, dan weer wél erg leuk. Ga dus díe kijken en laat deze dvd lekker liggen.
Als je zeven studenten uit zeven verschillende landen samen laat wonen in een appartement in Barcelona, moet dat wel een zooitje worden. Daar zit een leuk verhaal in… Toch?
De eerste keer dat ik in een ‘officiële’ recensie een film heb afgekraakt. Canvas was weer eens ouderwetse troep van de bovenste plank, meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken.
Het klinkt allemaal als een best interessant uitgangspunt, misschien een beetje raar, maar op zijn minst interessant. Helaas, Canvas is níet interessant. Jammer van de uitwerking dus.
Mijn eerste reactie was ‘wel aardig, niets bijzonders’, maarbij het bekijken van de extra’s en in de loop van het schrijven van de recensie werd hij steeds beter. Waarom Pineapple Express de Nederlandse bioscopen niet heeft gehaald is voor mij een raadsel…
Dale vat het zelf mooi samen: “In case you haven’t noticed – which you haven’t, ’cause from what I can tell, you don’t notice anything ever – we are not very functional when we’re high.” Een simpele stonerskomedie? Nee, het is méér.
Moderne kunst met een grote ‘k’ en omdat ik niet weg ben van pretentieus werk, vond ik het een hele mooie film. La Antena is op z’n minst een geslaagd experiment te noemen.
“Er was eens een stad zonder stem. Iemand had de stemmen van al haar inwoners gestolen. Vele jaren verstreken en niemand leek bezorgd te zijn om… De stilte.”
Ja, dat ík ooit nog eens een kostuumdrama zou moeten recenseren, wie had dat gedacht? Gisteren heb ik drie films gekeken en het was toch met grote afstand de beste van die drie. Nu waren de andere twee dan ook met vlagen tergende X-Men Origins: Wolverine en het lachwekkende Wicker Man, maar toch…
Jane Austen, de schrijfster van Sense and Sensibility, Pride and Prejudice en Mansfield Park schreef zóveel over liefde, geluk en succes dat ze er meer van lijkt te weten dan goed voor haar is. Maar hoeveel wist ze er echt van?
En dat ’statement’ wil ik graag met een korte tekst ondersteunen. Ik was ervan overtuigd dat het idiote Friesche Vlag-product, ‘Breaker’, inmiddels niet meer te verkrijgen was. Des te groter was de verbazing toen ik vorige week iemand ermee in haar mondje zag lopen. Je kunt nóg zo knap zijn, met een ‘Breaker’ in je mond zie je eruit als een enorme sukkel.
That’s all for today.
De afbeeldingen komen van DB7 Photography, Rochelle, et. al. en Friesche Vlag.
Binnenkort blijkt zo wel heel snel. Terwijl iedereen hopelijk de terrassen onveilig maakt, zit ik achter mijn laptop keihard te studeren. ‘Pero estoy muy contendo tengo un balcón!’
Hier de bonustrack van deze week… De dvd recensie van Burn After Reading.
“You are part of a league of morons,” schreeuwt John Malkovich in de rol van Osbourne Cox. Hoewel hij er zelf ook onderdeel van uit maakt, is het de hilarische waarheid.
Leugens! Dat waren het! Vorige week beloofde ik nog dat binnen een week twee nieuwe recensies zouden komen, maar nee… Dat zat er dus niet in. In ieder geval bij deze de recensie van Wristcutters, waarover nog onduidelijk is of ‘a love story’ nu een onderdeel van de titel, een ondertitel of een tagline is. Binnenkort ook de dvd-review van Burn After Reading.
Het hiernamaals blijkt heel anders dan wat wij altijd dachten. Het is niet één plek; voor mensen die zelfmoord pleegden is er een speciale bestemming nadat zij het laatste beetje lucht uitademden. Volgens regisseur Goran Dukic dan…
Overigens gaat er binnenkort waarschijnlijk wéér een naamsverandering plaatsvinden. Deze keer niks overhaast, dus ik geef het nog even tijd, maar tot nu toe lijk ik er bijzonder content mee.
Sinds begin februari niks meer van me laten horen op dit blog. Volledig terecht overigens met een verhuizing, gebrek aan internet en een wisseling in studieritme, maar aan dit soort excuses heeft niemand wat. Dus kom ik twee keer zo hard terug met een recensie van het derde deel van de Boogeyman serie. Volgende week nóg een recensie om iedereen weer een beetje tevreden te houden.
“De belichaming van je meest duistere angsten,” zo wordt de Boogeyman genoemd. Hoe meer mensen in deze legende geloven, hoe groter zijn krachten lijken te worden. Genoeg reden voor een derde deel in de Boogeyman serie?
