Ingedeeld onder: recensies | Tags: recensie, the wonderful wizard of oz, tin man
De schrijver is nu al bezig met een vernieuwde versie van Alice’s Adventures in Wonderland, maar na het zien van Tin Man heb ik daar niet meer zo’n vertrouwen in. Het is best aardig, maar bijzonder is het niet. Ik kwam in ieder geval behoorlijk bedrogen uit.
Of de vernieuwde gele klinkerweg ook een klassieker is, dat is nog maar de vraag.
Weekend bestaat niet meer. Ik schrijf en werk me helemaal suf, maar het is het allemaal waard en meer van dat soort positieve ideeën. In ieder geval een recensie van Eden Lake, een verbazingwekkend goede horror.
Het is een prachtige plek, Eden Lake… Voor een huwelijksaanzoek, een relaxed weekend èn moorden. Heel veel martelen en moorden.
Naast de achtduizend uur die ik deze week heb gewerkt, heb ik natuurlijk ook nog even tijd om jullie te verblijden met een recensie. Da’s fijn, want dan hebben jullie ook wat te doen.
Als taakstraf zijn Danny en Wheeler “buddies” geworden van twee heel speciale kinderen. Geen goed idee en dat is een understatement.
Ingedeeld onder: recensies | Tags: l'instinct de mort, public enemy number one (part 1), recensie
Hij staat al een tijdje online, maar wil toch de traditie hoog houden en ook deze recensie op m’n blog zetten. Buiten dat… Warm hè?
Is de verfilming van de autobiografie van de grootste Franse crimineel ooit, Jacques Mesrine, net zo slecht als hijzelf of hebben ze er wat moois van weten te maken?
In de jaren ’70 werd de Franse gangster Jacques Mesrine uitgeroepen tot staatsvijand nummer één. Public Enemy Number One (Part 1) vertelt het levensverhaal van Mesrine tot dàt moment.
Het begon zo hoopvol, maar al gauw bleek het niet een bijster inspirerende film te zijn. Overigens was de film van later die avond, The Brothers Bloom, dan weer wél erg leuk. Ga dus díe kijken en laat deze dvd lekker liggen.
Als je zeven studenten uit zeven verschillende landen samen laat wonen in een appartement in Barcelona, moet dat wel een zooitje worden. Daar zit een leuk verhaal in… Toch?
De eerste keer dat ik in een ‘officiële’ recensie een film heb afgekraakt. Canvas was weer eens ouderwetse troep van de bovenste plank, meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken.
Het klinkt allemaal als een best interessant uitgangspunt, misschien een beetje raar, maar op zijn minst interessant. Helaas, Canvas is níet interessant. Jammer van de uitwerking dus.
Mijn eerste reactie was ‘wel aardig, niets bijzonders’, maarbij het bekijken van de extra’s en in de loop van het schrijven van de recensie werd hij steeds beter. Waarom Pineapple Express de Nederlandse bioscopen niet heeft gehaald is voor mij een raadsel…
Dale vat het zelf mooi samen: “In case you haven’t noticed – which you haven’t, ’cause from what I can tell, you don’t notice anything ever – we are not very functional when we’re high.” Een simpele stonerskomedie? Nee, het is méér.
Moderne kunst met een grote ‘k’ en omdat ik niet weg ben van pretentieus werk, vond ik het een hele mooie film. La Antena is op z’n minst een geslaagd experiment te noemen.
“Er was eens een stad zonder stem. Iemand had de stemmen van al haar inwoners gestolen. Vele jaren verstreken en niemand leek bezorgd te zijn om… De stilte.”
Ja, dat ík ooit nog eens een kostuumdrama zou moeten recenseren, wie had dat gedacht? Gisteren heb ik drie films gekeken en het was toch met grote afstand de beste van die drie. Nu waren de andere twee dan ook met vlagen tergende X-Men Origins: Wolverine en het lachwekkende Wicker Man, maar toch…
Jane Austen, de schrijfster van Sense and Sensibility, Pride and Prejudice en Mansfield Park schreef zóveel over liefde, geluk en succes dat ze er meer van lijkt te weten dan goed voor haar is. Maar hoeveel wist ze er echt van?
Binnenkort blijkt zo wel heel snel. Terwijl iedereen hopelijk de terrassen onveilig maakt, zit ik achter mijn laptop keihard te studeren. ‘Pero estoy muy contendo tengo un balcón!’
Hier de bonustrack van deze week… De dvd recensie van Burn After Reading.
“You are part of a league of morons,” schreeuwt John Malkovich in de rol van Osbourne Cox. Hoewel hij er zelf ook onderdeel van uit maakt, is het de hilarische waarheid.
